تابستان 95، سال بیست و پنجم، شماره100
آرشیو
  • تابستان 95، سال بیست و پنجم، شماره100
  • بهار 95، سال بیست و پنجم، شماره99
  • زمستان 94، سال بیست و پنجم، شماره98
  • پاییز 94، سال بیست و پنجم، شماره97
  • تابستان 94، سال بیست و چهارم، شماره96

پیوند ها

آوای البرز

بشنو این بار از دل صحرا  حکایت میکنم                            ازشگفتی های البرز وزون شرقش روایت میکنم

گرچه باشد یک وجب از خاک ایران کهن                            دارم   از  دهملا  برایت  صد   چندان   سخن

از  دل  آشفته ی میلا و ممبرهای   آن                                از   غم  هجران    ممبرها   نباشد   در    امان

چون گذر کرد رودخانه ای از آن  میان                                سخت فرسایشی بخشید بر چهره های آن زمان

از  ریپل ها  و خطوط  مانده  بر  چهر                                   کرد    آغوشش     را    استراحتگاه       مهر

آن زمانی که بیافتاد دوراز شیل های سبز                                در کنار قالب های وزنی توده ای  یکباره  زد

مانده  اندک   شیل  قرمز    از     واقعه                                    باز   می درخشد  خنده ای    بعد   حادثه

چون که آمد در کنارش جیرود بعدها پدید                               دید  او را  مثل  خود  با  ممبر های  جدید

گشت یکباره آهک هایش غنی از هر فسیل                               افتاد  نامش  بر  زبان  انسان های  اصیل

روی آن شمشک درخشید از شیل های سیاه                             آن قدر  زیبا  که  هرگز  او  نگنجد  در نگاه

هم عظیم و اقتصادی از زغال و ماسه سنگ                               گو  در آغوشش گرفته دهملا را  قشنگ

یک  گسل  راندش چنان  بر  زیر  جیرود                                  ای دریغا! فرسایش  این دوستی  را  ربود

عاقبت  چون  شد   پدیدار   این چنین                                      یک "کلیپ"  نامیده  شد  او  در زمین

گذر کن ز  رودخانه  و شیل  و   آهک                                           ز  کنکرسیون های  زیبای    شمشک

چو بینی ز دوردست تن نازک آهکینش                                     آمونیت  جای مانده  در   روح وجانش

از   شکوه    و   جلال     و     کرامت                                        دلیچای    و    خش لغز     و    قامت

بگرداند     اینجا     گسل   مرز رفتن                                        جدایی شمشک   از  این  وسعت و تن

رسد   بر   فلک    دست چرتی      لار                                         ز  قامت     زند     ابرها     را     کنار

همه تا نبینی ندانی چه هست این زمین                                       که یارب سپاس از تو یکتای مهر آفرین

 

معصومه اقبالی (دانشجوی کارشناسی ارشد، گرایش پترولوژی، پژوهشکده علوم زمین)

 

سیاه مثل چشمان تورمالین  

تو آوای هروز ذهن منی                                                                                             تو آینده وحال ودیروزمی 

یه آرزوی رسیده به احوالمی                                                                                    یه لبخند همیشه پر از رازمی

واسه خیلی ها هنوزم غریب وحقیری                                                                             یا خیلی ساده وکم وفقیری

توهم مثل اعضای سخت دیگشی                                                                             علوم پایه ای ،رشته ای با گرایشی

نباشی نه گچی ،آجری،کاشی                                                                                   خونه ای ،معدنی نه آرایشی

پادشاهی تویی، تخت وتاجی                                                                                    بنده هایت آب،اقتصادی ،پترولوژی

یا رسوب وسنجش وچینه                                                                                      مهندسی ،زیست محیطی،زلزله

ای که می چرخد زمان دست ژئوفیزیک تو                                                   یا که کوه ودشت ودریا پدید آمد با تکتونیک تو

ای که تو مطرح شدی در کل ایران وجهان                                                        داری تو بوشولد ،بینگهام ،آهنگران

بودند مردان زیادی در پی اثبات تو                                                                     عمرشان طی شد پی ابداع احوالات تو

از قریب وکار گلداشمیت وتعریف واگان                                                               تا مثلث ،مستطیل قصه ی فولک وپتی جان

ای که امروز دعوای بزرگی بر سر یک بنده ات                                                   یا نیاز مردمان است این عمارت خانه ات

تحت تاثیر همین دنیای میکروهای بنتیک وپلاژیک                                                نفت وگاز وپوند وبازار سرامیک

من نمی دانم چه شد درگیر دنیایت شدم                                                   خوب می دانم ماندنی وعاشق فیروزه ومیکا شدم

گر بخواهی حال واحوال ورودی های هر سال خودت                                       عاقبت از سی تا شاید دوتا مال خودت

انصرافی سخت از بازدیدهای تو                                                                 یا فراری از شناخت میکرو ماکروهای تو

هر کدام بارویای پزشکی آمدند                                                                      عاقبت روی هوا بودند وخشکی آمدند

ارزش تو هیچ جا سنجیده نشد                                                                   اسم تو روی همان ساعت وصنعت چیده شد

عمر هرکس از تو وخاک وگلت                                                                     روز موتش می گذارند گرانیت روی پیکرش

مردمان دوردست خوب می دانند حال میکای سفید                                       دستهای یخی در آغوش چراغ آتشی

گر نباشی پس چه باشد عنصر حرف زنان                                                    پس چه چیزی دست بیارد آن دل پنهانشان

علم بیدارت نباشد خانه ی ماآتش است                                                       تانباشی امروز دنیا در کمان آرش است

ای که باشم من فدای نام تو                                                                    زیر پای من تو باشی این است کارتو؟

ای که باشم من فدای غرش آتشفشان                                                      هرچه داری در دل تنگت نشان

آسمان خود هست هرشب در شگفت                                                      چشمانش خوب می بیند این شگرد

وصف حالت هیچ گاه نیست از من تمام                                                  چشم تو دارد هروز قصه ای از این جهان

کاش یک روز بدانند مردمان این سرزمین                                              هرچه دارند هست از نامت ای زمین

 

معصومه اقبالی (دانشجوی کارشناسی ارشد، گرایش پترولوژی، پژوهشکده علوم زمین)

هیبت جاودانه

خوشا ایران وطرف کپه داغش                                                                  همان شرق شمال مشهد وحال وهوایش

برفتم چون به دوستان در پی علم                                                                   که نتوان گفت همین وگویمش حلم

بدان خواجه مراد آن کوه نامدار                                                           بدان دارنده گرانیت،پگماتیت وکانی آبدار

آن همه وسعت که من دیدم بدان جا                                                                     که شکر اندر به درگاهت خدایا

چنین صورت که ساخته آب وباران                                                        بداده فرسایش بادی وخاکی بر دل وجان

درخشش های میکا وچه ارتوزهای نازی                                             کمی پایین دستش فرسایش پوست پیازی  

گذر کردیم وچون دیدم به عالم                                                                              همان بی عمق تراورتن بخوانم

به تن دارد لباس فاخرش را                                                                    با آهکهای پیزوئیدی ساخته خاطرش را

چودارم من برایش این ناقابل قصیده                                                     که در عالم نباشد وصف حالش هیچ واژه

درآن لحظه که آمد قامتش بر دیدگانم                                                                   بیامد رعشه ای بر روح وجانم  

چنان زیبا درآغوشش گرفته آن عمارت                                                  که گویی در خیالش نیست پیچش قامت

بداده سالها عمرخود را دست دنیا                                                               گهی سبزو گهی قرمز در آن والای تنها

هر آن کس که ندیده این شکوهش                                                                      بر افتد دیده اش بند آید زبانش

  چو دارد او در آن خانه چه اعضای شگردی                                           چمن بید،مزدوران ودیگر اوضاع شگردی

چنان از دور می درخشد برق نگاهش                                                                     چمن بید وتناوب های شیلش

بر آن بالای سر یک پهلوان است                                                          همان مزدورانی که آهکهایش عیان است

در آن پهنه یکی با رنگ قرمز                                                                        نخواهم برد شوریچه را از یاد هرگز

چو در آن عهد کوهزایی گذر کرد                                                                      بدارد چهره ای دیگر در این عهد

چنان شیلهای عجیبی کز تو داری                                                     نه کس دیده ،شنیده شیلهای کبریتی-مدادی

این شگفتی ها که در عالم سرودم                                                                     بدان سنگانه نازش دو عالم را بدیدم

همان مخروط در مخروط وکنکرسیونش                                                             امان از آن همه زیبایی وفروشکوهش

چو باشد زیر آن سازند دیگر                                                                                     به نام سرچشمه زیبنده خاکستر

گذر کرد تیمور از آن جا کز به عمرش                                                                    بنامند آیتامیر را با روزهای سبزش

تو ای آوای هروز برخیز وبنگر                                                                               بدان آبی چشمان فلک یا دب اکبر

تو آنقدر کوچک شدی در کومه ی خویش                                             که هر انسان نادان حرفی زد از نادانی خویش

تو برخیز تا بدانند کپه داغ یک گوشه توست                                                          که این عالم فقط آوازه ی توست

تو آنقدر والایی که گر یکروز در عالم نباشی                                                غرور مردمان را خوب از دیده می تراشی

کزین قامت همه روزهای دنیا رفت                                                                 بدان سالها دنیا به دستان تو بالا رفت

 

معصومه اقبالی (دانشجوی کارشناسی ارشد، گرایش چینه شناسی و فسیل شناسی، پژوهشکده علوم زمین)

 

 

 

شعر رخساره ازل از معصومه اقبالی

لینک شعر